Menu: „Dania dnia i stałe”

Jolanta Cichocka zaczyna dzień o szóstej od zakwasu na żurek i od grochu, który musi się moczyć całą noc. Potem przychodzi pora na bulion, na pierogi, na ciasto na szarlotkę. Do piętnastej kuchnia musi być gotowa na pierwszych głodnych gości, którzy zejdą ze szlaków, i zawsze jest, bo rytm zmienia się tu tylko wtedy, gdy zmieni się pogoda.

Szefowa ceni kuchnię górską za jej szczerość: kapusta, ziemniaki, wędzonka, grzyby i jagody. Nie dodaje do niej niczego, co nie rosłoby w okolicy, a jeśli korzysta z przypraw sprowadzanych z daleka, to tylko takich, które od lat zadomowiły się w polskich piecach: majeranek, kminek, ziele angielskie. Smak ma przypominać dom, nie wystawę.

Alergie i diety traktujemy poważnie. Kto nie je glutenu, mleka lub mięsa, powinien powiedzieć o tym hostessie przy rezerwacji albo kelnerce przy zamówieniu, a szefowa wskaże, które dania są bezpieczne, i w razie potrzeby przygotuje zamiennik. W karcie nie podajemy cen, bo zmieniają się z targiem; rachunek zawsze jest jasny i wydawany przy stole.

Zimą kuchnia pracuje inaczej niż latem. Na kuchence stoją dwa duże garnki zupy zamiast jednego, w piecu piecze się więcej ciast, a Jolanta Cichocka wstaje o godzinę wcześniej, żeby zdążyć z zakwasem. Latem w karcie przybywa pierogów z jagodami i lekkich zup, a bigos ustępuje miejsca pstrągowi. Stali goście wiedzą, kiedy wrócić na ulubione danie, a nowi dowiadują się tego od kelnerki, która zawsze powie, co aktualnie schodzi najlepiej.